Arhitektura - by Miloš Živković

CRAZY FACADES

2011-11-08T10:16:00.002+01:00

Here are presented few crazy facades, which presents how people do it themselves

COOLABORATION WITH MODOSTUDIO

2011-07-20T13:34:00.000+02:00

Here is presented project for competition of "Beton Hala Waterfront Center" by Modostudio:

http://www.modostudio.eu/beton-hala.html

COMPETITION "BETON HALA WATERFRONT CENTER"

2011-05-16T07:15:00.004+02:00

Here is presented the competition project for "Beton Hala Waterfront Center"
by:
- Modostudio (Fabio Cibinel, Roberto Laurenti, Giorgio Martocchia), Rome, Italy
- arh Milos Zivkovic
- arh Miomir Zivkovic

General report on competition:

/ARCHITECTURAL CONCEPT/

The concept of the proposed solution has achieved several main goals: to improve the quality of location, extend green and pedestrian areas, solve traffic problems and provide cultural and educational functions. There are a few location problems easily solved in order to make the final product more attractive, easy to access and to raise architecture to its highest level. Historical elements, such are door arches on the Belgrade’s fortress, and the rhythm of the columns of Beton Hala, are one of the main pre-existing principles used in architectural concept. The door arches are both used as a functional element as well as to appeal to visitors of Belgrade, a potentially new European Culture Capital.
The concept has several main principles:
/to make the site connected to the fortress, Kalemegdan park, and city proper;
/to eliminate the influence of traffic and street noise with its physical barrier;
/to produce new architecture that draws upon the existing historical elements without overshadowing it in order to elevate the appeal of the location.
To achieve these goals, the site has been divided into four segments / units:
1. The terrace
2. Commercial building
3. Exhibition building
4. Traffic and parking area

The position of the terrace, all along the river coast and above Beton Hala, allows it to connect some of the main functions of the area, such as:
/pedestrian focal points
/easy access to any point of interest inside and around the location
Walking along the terrace invites users into both the exhibitional and commercial premises. At the same time, the terrace offers a great view of the river on one side and of the fortress and Kalemegdan park on the other. Solving the traffic problem by moving it to the underground levels helps provide the visitors with a calming and relaxing atmosphere along the terrace’s riverside.
The terrace has a wooden covering to enhance and simulate the natural surroundings for the visitor, and to blend in well with Kalemegdan park, which itself is slowly transforming into a terrace by the river.

The commercial building leans on the terrace and spreads south of the exhibition building. The shape references the existing architecture of Beton Hala with its own dynamic column rhythm that invites visitors inside. Laminated wooden girders match the wooden covering of the terrace. The rhythm of the arches follows the rhythm of the existing Beton Hala columns bellow. This shape of the building imitates the shape of hangars on the river dock connecting the architecture to the coast.
The commercial building is divided into 3 units, each with several premises of its own. Space between these units allows easy access for pedestrians to other points of interest on or around the site. The big and open space of each of these premises can be used for various purposes: restaurants, cafe bars, shops... Some of the high-ceilinged premises may even serve as galleries. The advantage of using big open spaces with the glass façade allow for an easy change of function: from cultural to educational, and commercial alike. The third unit of commercial premises located on the southern part of the site can be used for various types of shops, but also for any other function.

Glass façade invites visitors inside. Form inside, it provides open view to the river and to the fortress on the other side. Viewers from the river are attracted by dynamic glass facade and big open spaces. On the other hand, the same facade orientated to the fortress attracts viewers from this direction.
Commercial building, like other on the site, are easy accessible from any point and it has direct connection to the terrace, fortress, underground parking levels.. Any visitor coming by car or public transport - the tram, easily access to commercial building.

Exhibition building is set up on the northern part of the site. Since it has cultural and educational purpose, exhibition building demands position away from city streets with traffic noise. This kind of attractive location asks for attractive and monumental architecture. At the same time both function and remarkable shape are applied. Open space with unusual big and small “balls” inside and outside attracts visitors to investigate the space.
Exhibition building is contained of main and temporary exhibition areas with all auxiliary premises inside. Both conference hall and two main staricases leading to the upper floors do not cut the view towards the fortress, and oposite. Conference hall and staisrcases are following the angle of hill towards the Kalemegdan park. The result is very simple, the view is not broken by the building, the view remains towards the fortress, and from the fortress: the terrace can be seen through the building. The main staircase allows views in both directions, but at the same time it is great open space for visitors who can use it as wide and long space for relaxing.
The first floor has great advantage of having open space exhibitions area. It allows some exhibitons to maintain on the open space but inside the building at the same time.
Façade is designed as very contemporary, but with elements from native serbian culture and folklore. Façade is system of ventilated façade and will affect to energy efficiency which is very important for sustainabilty.

Pedestrian communications are very important for the site. This solution offers the maximum quality for any pedestrian coming from any direction and allows easy access to any point. Since the traffic is solved in underground levels, the whole site is left for pedestrians. Site with no traffic and no noise gives to the visitors chance to run away from everyday crowd and stress just inside the city central area.

Connection to the fortress is solved with ramps all the way from the fortress to the site. Ramps on each side has small plateau that provides space to make a rest, but also to provide a view to the river and new sensitive architecture. Ramps on different sides and on the different levels allows viewer to see and feel buildings and whole site form various angles and heights.
These different views invites visitors during their walk all the way down from fortress to the site. Traffic is moved into underground level, physical barrier and noise are eliminated and there are no elements that ruin the feeling of new architecture.

Connection with existing Beton Hala is provided in 4 main points. These points of connection has platforms, elevators and stairs offering vertical communication both for bycicles and pedestrains to the terrace and pedestrian plateau from river side walkway. Platforms with its size offer better view to the river and to the new premises designed on the site. The southern vertical communication also has great advantege to connect the site to the “grand steps” over Karadjordjeva street and which gives connection to the city.

Idea for the traffic and parking area is to make pedestrians as primary users of the space. The heavy traffic passing through location is the biggest problem in connecting the site with fortress and further to the city. City of Belgrade has main pedestrian connection following: Center – Kneza Mihaila – Kalemegdan – Beton Hala. This connection is broken at the point of Kalemegdan – Beton Hala by heavy traffic. Physical barrier and noise are solved by putting the traffic underground. In this case we have clear pedestrian connection to the forteress and to the city.

Main traffic problems are solved with two tunnels:
/ Tunnel in Vojvode Bojovica Boulevard
/ River side tunnel (next to the railway tunnel)
Both tunnels, which are one way direction tunnels, are very important for resolving barrier and noise problems on the site in the meaning of traffic. This solution gives several very important improvements for raising the quality of the site:
/physical barrier is resolved
/problem of noise is resolved
/pedestrians get the maximum quality of using space
/tram lines are on the level for pedestrians and do not intersec with road traffic at all
/both existing traffic lights in Karadjordjeva street are removed which will make heavy traffic much faster and easier in this area that is very important for the city

All these improvements achieved the main goals: the solution for traffic problem, providing pedestrian connection of fortress with the site and extending the green area for pedestrians and bycicles. Although Belgrade has not many parks in old part of the city, this extension of green and pedestrian area is very significant for both inhabitants and visitors.

Parking can also be a problem in terms of creating noise and a physical barrier to the structure. For this reason, car and bus parking is designated to the underground levels. Removing both traffic and parking from the street level and areas intended for pedestrians offers maximum access to the site.
Parking for 833 cars and 15 buses is designed in 3 different levels:
/level -3.50m bellow ground
/level -6.50m bellow ground
/level -9.50m bellow ground
Two entrances exist on levels -6.50m and -9.50m as well as three different exits, (each level has one exit) which are leading to Vojvode Bojovica Boulevard tunnel and to Pariska street. High number of entrances and exits offer ease of access to the site.
Underground levels solve other problems such are: bus parking, loading/unloading of passsangers and/or cargo, storage, technical rooms, area for waste, etc.

Self-service gas station is designed on the northern part of the site. Advantige of new position is that gas station is accessible from both directions in Vojvode Bojovica Boulevard, towards north and towards south direction.

Sustainabilty is one of the main goals of this project. The complex on the site with all premises will have climate certificate by applying several systems. The sustainabilty is achieved with these systems:
/system of collecting the water from the roof – storing the water in tank – using the same water as technological water
/using materials that affect to energy efficacy. The façade system is with environmentally-friendly materials. This system with proper isolation and with double layer glass does not allow loss of energy, and at the same time does not allow climate effects from outside to the building
/roof of exhibiton building is covered with photovoltaic thin-film that collect sun energy. Sun energy is used for heating and/or cooling water inside system. Result is using the renewable energy. On the other, commercial building, the roof is covered with recycable material.
/heat pump uses water from the Sava river. System with heat pump makes energy efficacy the heating and/or cooling system
All these systems that are used will raise this project to the highest level in climate certification, such as “ClimaHouse” certificate.

Biennale 2010 - 11

2010-11-19T11:58:00.001+01:00

Jedanaesti set slika

Biennale 2010 - 10

2010-11-19T11:57:00.000+01:00

Deseti set slika

Biennale 2010 - 9

2010-11-19T11:56:00.001+01:00

Deveti set slika

Biennale 2010 - 8

2010-11-19T11:55:00.001+01:00

Osmi set slika

Biennale 2010 - 7

2010-11-19T11:54:00.002+01:00

Sedmi set slika

Biennale 2010 - 6

2010-11-19T11:52:00.001+01:00

Šesti set slika

Biennale 2010 - 5

2010-11-19T11:51:00.000+01:00

Peti set slika

Biennale 2010 - 4

2010-11-19T11:50:00.002+01:00

Četvrti set slika

Biennale 2010 - 3

2010-11-19T11:49:00.002+01:00

Treći set slika

Biennale 2010 - 2

2010-11-19T11:48:00.001+01:00

Drugi set slika

Biennale Venecija 2010

2010-11-19T11:36:00.002+01:00

Evo i jedne prezentacije bijenala sa nekih 50 slajdova.

Doktorski, seminarski rad

2010-11-11T10:10:00.008+01:00

I evo nastavka sage i drame oko jednoga profesora koji izgubi posao u jednome gradu i sada radi na još "boljoj" školi koja obučavaše đake za nekakve menadžere, i to bejaše privatna škola "akreditovana".

Ali šta se desilo dok taj veliki učitelj ne beše isteran:

Reče on jednog dana studentima: "učenici moji, evo savkome od vas po jedan sajt nekog arhitektonskog studija, pa vi napišite svoje viđenje njihovog rada. Neka se taj seminarski rad sastavi sa 8000 reči" - 8000 REČI, PA TO JE OKO 25 DO 30 STRANA KUCANOG TEKSTA I TO FONT 12, BEZ SLIKA. Naravno može se raditi i sa većim fontom ali to je onda još više strana. I onda je jedva sa ubeđivanjem studenata smanjio seminarski na 4500 reči, što je 14-15 strana teksta bez slika. I eto ga doktorski rad, uh pardon seminarski rad.
I kada veliki učitelj sakupi 50-100 seminarskih radova eto ga doktorat, knjiga, predavanja, nekome poklon za doktorsku disertaciju, šta god, eto džaba mnogo sažvakanog znanja, skinutih slika, referenci, sajtova, linkova i to sve za jedan potpis - VEOMA VELIKODUŠNO I VEOMA POUČNO ZA MLADE LJUDE.

Ti mladi ljudi su dobili zadatak da analiziraju nečiji rad, bez ikakve pripreme za taj posao, niko ih nije pripremao kako prići toj problematici, tj kako ih naučiti da sami uvide da li je nešto dobro, zašto je dobro, ili ako nije zašto nije i kako treba.

Ovom prilikom bih se zahvalio profesoru za 3 desetke i 2 devetke za prethodne seminarske i grafičke radove koje sam ranije radio studentima, nikada nije imao zamerke i izmene. Toliko o lošem stavu prema mojoj neukosti i strukovne nepismenosti. Naravno, gospodin navedeni i ne zna da sam pisao studentima, inače bi bilo ono staro "klečanje na kukuruzu". Ovom prilikom bih se zahvalio APSOLUTNO SVIM kolegama koje su podelile svoje ISTO MIŠLJENJE sa mnom. Naime, SVI SA KOJIMA sam pričao imaju isti stav o pomenutom profesoru i svi su imali iste probleme kao i ja.

Hvala još jednom poštovanom učitelju na visokim ocenama. On će na ovo reći: "ovo pokazuje njihovu nebrigu i lenjost da sami rade, i to će se njima razbiti o glavu jer me nisu slušali" - ali poštovani kolega to su veoma odlični mladi i perspektivni ljudi koji su Vaš predmet doživeli kao problem. Meni je bilo zadovoljstvo da im pišem radove (reći ćete "a pa da, zadovoljstvo zbog novca") - žao mi je pogrešan odgovor. I meni samom je bio izazov da pišem na neku nesvakidašnju temu. Problem je što ih Vi niste ninajedan način pripremili za to, a to JE VAMA POSAO. Da ne pričam što veliki učitelj nikada nije na svom poslu, već jednom u 2-3 nedelje da održi predavanje. Profesor na fakultetu je zanimanje kao i drugo: na posao se ide svakog dana od ponedeljka do petka. A da, zaboravih da je uvaženi profesor predavač na 34321233 univerziteta, fakulteta, viših škola...

Neka mu je na čast maltretiranje studenata, pardon, bivše maltretiranje barem u Nišu.

POLU PEŠAČKI PRELAZ

2010-06-25T12:15:00.002+02:00

Kako objasniti ovo:

da li je ovo polu obeležen ili polu NEobeležen pešački prelaz

Ipak su putari i građevinari u Srbiji najbolji

prosudite sami

JEDNOM JEDAN PROFESOR...

2010-05-17T13:48:00.003+02:00

Beše jednom jedan profesor na jednom fakultetu, i beše vrlo učen i imaše bogat rečnik i „znanje“. Bio je profesor jednog predmeta i katedre i jednog dana izdade jedan udžbenik od 400 strana.
Beše to velika knjiga prevedena sa engleskoga jezika i studenti smatraše da je vrlo poučno da nauče toliko gradivo, ali obaveza im beše i grafički rad po izboru. Predadoše studenti svoje radove i dobiše ocene, neke manje, neke veće ali sve po zasluzi i pokazanom umeću.
No nevaljala deca počeše prepisivati, jer knjiga beše velika a vremena malo, i tako učenici smatraše da su nadmudrili svojega učitelja. No, samo đak može da izgubi ako protrči kroz to.

Dogodi se i izložba sa najboljim radovima, ali studenti ne dobiše nazad svoje radove u nameri da ih sačuvaju. Imaše profesor i jednog saradnika, asistenta koji bejaše malo aljkav, pa je radove čuvao uredno na podu ispred njegovog kabineta, tako da su se studenti mogli i sami služiti svojim radovima.

Prođoše leta mnoga, i doseti se jedan "dokoni" student da se javi svojemu profesoru i kaže reč-dve o svojemu iskustvu koje ne beše baš tako lepo.

Taj ga profesor nagrdi valjano i reče mu da još škole on ima da uči ne bi li postao neki čovek. A taj se student valjano trudio da pronađe sebe i nauči što se god moglo naučiti u graditeljskoj struci u nameri da se snađe u tom groznom i okrutnom svetu i sa onijem lošim ljudima što zidaše kule i gradove.
Drsko je reći svoje mišljenje, pa se taj student iznenadi kakve je reči birao taj učitelj i kako ga okrivi da je nemušt, nevaljao i kako nije napravio ništa u životu svojemu, no je zaboga rekao šta misli. Reče mu još "Da si malo mene slušao šta zborim i velim i kakvim vas naukama učim, napravio bi nešto u umeću graditeljstva i umetnosti, no ovako si otišao daleko učeniče moj. No, ako želiš, ja ću te podučavati kada god poželiš, jer sam uvek tu zbog svojih učenika i rado ću podeliti svoje znanje sa mladim učenicima".

On pomisli kako je profesor izgradio kule i gradove, pa pronađe cela 3 nacrta velikoga majstora i poče da uči od velikog učitelja gledajući njegove kule koje se zidaše.

Taj se student i danas čudi takvijem jakim rečima velikoga učitelja. Čudio se, i onda dosetio da je izgleda istina ta koja ga probode posred njegove ličnosti koja beše velika potup vaseljene.

Student (kao i ostali) se nije smeo žaliti dok je učio škole, JER KO SE BUNI – KLEČAĆE NA KUKURUZU i učiće škole doveka ne bi li „revidirao stav“ o svojim velikim učiteljima i visokoj školi...

......

Otvaranje kancelarije "CENTAR ZA ZAPOSLJAVANJE"

2010-04-17T14:56:00.004+02:00

Kancelarija "Centra za zaposljavanje" otvorena je u ulici Cara Dusana 15.04.2010. Moja malenkost je idejni tvorac enterijera pa presudite sami, svaka kritika je dobordosla

Staja - objekat nominovan za svetsku nagradu u arhitekturi

2010-03-26T08:24:00.002+01:00

Staja se nalazi u mestu Almere u Holandiji. Naime, prethodni objekat je izgoreo 80-ih godina prošlog veka i postojao je zahtev investitora da se na istom mestu u istom gabaritu projektuje novi objekat.

Projektanti su bili veoma vični u ovom zadatku i veoma su uspešno i, na prvi pogled, jednostavno rešili problem. Objekat je u osnovi pravougaoni i u jednom delu objekta su smešteni boksovi za životinje, dok se u drugom delu objekta nalaze sanitarni čvor, prostorija za održavanje i magacin za skladištenje hrane. Na jednom delu (iznad skladišta i pratećih prostorija) objekat ima i sprat, gde je smešten još jedan manji magacin i kancelarija. U delu objekat gde su smešteni boksevi za životinje nema sprata, što omogućava životinjama da su u malo komotnijem i prostranijem okruženju kada se nalaze unutar objekta.

Staja je projektovana i izvedena sa glavnim nosećim konstruktivnim elementima od čelika i fasadom od drveta i drvenih panela. Donja polovina objekta ima pune drvene panele, dok se u gornjoj zoni nalaze samo horizontalne drvene letvice razmaknute međusobno u vertikalnom smislu da bi se dobio efekat stalne izmene vazduha, što je najprirodniji i najbolji način ventilisanja ove vrste objekata.

Obzirom da je i ovaj objekat kao i prethodni otvoren za posetioce i sve građane, na jednoj od kraćih strana objekta nalaze se dva ulaza za posetice, i po dva ulaza na dužim stranama objekta za životinje. Interesantno je reći da je predviđeno projektom da se ulazi, odnosno izlazi, za životinje mogu otvarati i zatvarati ručno (po potrebi) ili pak automatski. Otvori se automatski mogu otvarati ujutru sa pojavom prvog sunca i zatvarti uveče sa zalaskom sunca. Ovde se vidi jedan humaniji pristup u tretmanu čuvanja životinja, tj da se objekat sa svojom funkcijom i mogućnostima prilagodi njenim „stanovnicima“ koji su navikli da napolju trebaju biti čim se pojavi sunce, a unutra čim sunca nema. Projektanti su, kao što smo naveli, veoma vešto objekat prilagodili:

okolini – objekat je opet izgrađen od drveta u skladu sa okruženjem, tj prirodom
„stanovnicima“, tj životinjama, tj korisnicima staje – vrata se otvaraju i zatvaraju u skladu sa prirodnim potrebama i instinktom životinja
Stanovnicima navedenog gradića, kao i ostalim građanima u okruženju – staja pruža jednu svestranu edukaciju: u pogledu arhitekture koja je uspela i koja je dobra (na prvom mestu je zadovoljena funkcija), u pogledu tretmana prema životinjama, i u pogledu tretmana prema prirodnom okruženju i onome što nam ona pruža.

Otvori su veoma vešto projektovani tako da u zatvorenom položaju ne remete fasadu, kao ni okolinu. Obzirom da je cela fasada izrađena od drveta, ne remeti se uklapanje objekat sa okolinom, tj drvećem i ostalim prirodnim rastinjem. To što je ceo objekat izgrađen kao jedan „miran“, jednostavan kubus koji nije narušen nikavim ispadima na fasadi, otovorima, konzolama i sličnim konstruktivnim elementima govori o veštini projektanta da se uklopi u samu prirodu koja nameće mir, jednostavnost i skladnost.

Ovaj objekat je nominovan za svetsku nagradu u arhitekturi za 2009. godinu. Jednostavan objekat sa jednostavnim rešenjem pokazuje da mali objekat u ruralnoj sredini može biti isto tako remek delo moderne arhitekture u rangu sa urbanim, gradskim, velikim i raskošnim objektima.

Novi mainstream srpske arhitekture

2010-02-13T14:06:00.003+01:00

Evo jos jednog primera srpske Ne arhitekture, jer "komsije znaju zasto" - odnosno komsija se najbolje razume u arhitekturu i gradjevinarstvo.

Sliku sam dobio zahvaljujuci dugogodisnjem prijatelju Bojanu Markovicu, i ovom prilikom mu se zahvaljujem.

Voleo bih da jos neko posalje na moj mail ako ima bisere srpeske arhitekture, takodje veoma rado cu posalti koga god interesuju ovakvi biseri. Imam do sada nekih 60-70 slika gradjevinsko-arhitektonskih bisera.

ČISTA ENERGIJA

2010-02-01T14:14:00.002+01:00

Na putovanju za Beč, tj na delu puta od mađarske granice do Beča, može se videti impozantna slika velikog broja vetrenjača u cilju iskorišćenja jakih vetrova u tom delu Austrije. Mada je jako čudno što se na 20-ak kilometara odatle nalazi glavna rafinerija OMV-a, koja zagađuje veoma mnogo okolinu, tako da postoji pravi paradoks u proizvodnji "čiste" i "prljave" energije.

SPOJ STAROG I NOVOG

2010-01-22T13:37:00.004+01:00

Jedan od težih zadataka u projektovanju je spoj starog i novog. Naime, svaki arhitekta teži da u procesu projektovanja uskladi ono što postoji sa onim što trenutno projektuje. Objekte treba uskladiti sa kompletnom okolinom, uzimajući u obzir susedne objekte, prilaze, saobraćaj i sve ono što čini kompletno bliže i šire okruženje.

Najteže je uklopiti starije objekte (recimo, npr. starije preko 50, 100 godina) sa savremenim, pogotovu ako je u pitanju interpolacija između obejkta starog npr 20 godina sa jedne strane i objekta starog npr 60 godina sa druge strane. Veoma je teško i zahtevno uklopiti 2 postojeće arhitekture, proporcije, materijale, boje i još mnogo toga sa objektom koji je trenutno u fazi projektovanja. Treba biti veoma obazriv i pažljiv sa bojama, naročito sa materijalima, zatim visinom i svim detaljima tako da bi se dobio sklad svih objekata.

Evo nekoliko primera koje sam zabeležio na nekoliko poslednjih putovanja. Nadam se da će nekome značiti da pogleda neke od primera. Primeri su iz Beča, Padove, Venecije i Barselone

UTISAK O PROMENI POSLA

2010-01-15T07:26:00.003+01:00

Pre nekoliko dana sam čuo od jedne prijateljice da je njen optičar, kod kog redovno ide već godinama, prestao da radi jer je promenio posao. Sve ovo ne bi bilo čudno da pomenuti gospodin nije otišao u Leskovac da bi bio direktor lokalne elektrodistribucije.

I tako smo dobili 2 "loša" radna mesta: kao prvo izgubili smo optičara koji to dobro radi godinama, i gde će doći neki novi koji tek treba da uči zanat. Kao drugo dobili smo direktora elektrodistribucije koji je bio optičar. Mislim da sam tekst govori dovoljno, i da je svaki dalji komentar itekako suvišan....

MILUTIN BORISAVLJEVIĆ I MI

2009-09-22T10:23:00.003+02:00

Čitajući eseje Milutina Borisavljevića „Zlatni presek i drugi eseji“ o arhitekturi, estetici, lepoti, o harminiji, proporcijama, formi, ritmu u arhitekturi, o tome šta je arhitekta a šta inženjer i ko se kojim poslom bavi zaključio sam da se i danas ponavljaju neki problemi koji su bili akteulni i u tom periodu. Situacija je malo drugačija, jer su drugačije potrebe, tržište, način života.., ali ne treba zapostaviti haos koji trenutno vlada i koji je arhitekturu skoro potpuno bacio u drugi plan. Trka za zaradom i haos u svim sferama je veoma plodno tlo za nakaradnu, nefunkcionalnu, ne-humanu arhitekturu koja je tu oko nas samo da bi bila, a ne zbog nas samih koji je koristimo i koja nam treba jer tu živimo, spavamo, radimo, učimo, odmaramo se, uživamo, odgajamo i vaspitavamo decu.

Prvo se možemo pozabaviti funkcijom i rešenjem stambenih objekata, čija je gradnja trenutno najzastupljenija, gledajući više aspekata: funkcionalno rešenje stanova, projektovanje fasade, izbor materijala, infrastrukturu, zatim regulaciju, mirujući saobraćaj i na kraju zajednički slobodan prostor oko objekata.
Naime, da li je arhitektura u današnje vreme izgubila sve principe u skladu sa potrebama tržišta da izgradnja bude što jeftinija, brža, tipiziranija da bi se za uzvrat dobila što veća materijalna korist. Tržište stanova „traži“ male, nebitno funkcionalno rešene stanove. Jedan od problema je i loša stambena kultura stanovništva, što buduće korisnike prostora najviše košta, jer neznaju šta kupuju i neznaju šta bi trebali da kupuju. Loše rešeni stanovi produkuju loše uslove stanovanja i korišćenje prostora. Taj nedostatak kulture stanovanja ide u prilog investitorima, naravno ne svima, koji diktiraju veličinu, nivo kvaliteta izvođenja, funkcionalno rešenje. U jednom broju slučajeva objekti se grade bez projekta arhitekte, već u skladu sa projektom građevinskih inženjera. Što bi rekao gospodin Borisavljević: „neka se inženjeri okanu projektovanja, kao što se mi arhitekte ne trebamo mešati u pravljenju mostova, puteva, tunela. Jer, most koji bi projektovao arhitekta bio bi lep, ali bi verovatno pao, dok bi kuća koju projektuje inženjer bila stabilna, ali ne bi bila lepa i funkcionalna“.

Same fasade su izgubile one glavne principe arhitektonskog projektovanja: simetriju i asimetriju, korišćenje kvalitetnih materijala, ritam punog i praznog, jer arhitektura je „zamrznuta muzika“ i ona mora svojim postojanjem, oblikom, bojom, detaljima da pruži estetski doživljaj – lepog i prijatnog osećaja posmatraču, odnosno što je još važnije – korisniku .

Urbani planovi (generalni plan i planovi detaljne regulacije) koji su važeći se u većini slučajeva ne poštuju, već se krše regulacione linije, spratnost, i što je jako važno broj parking mesta koji se projektuje – mirujući saobraćaj koji nikako ne podmiruje potrebe pojedinačnih objekata. Nedovoljan broj parking mesta produkuje haos i parkiranje preko zelenih površina, sportskih terena, prolaza, prostora za igru dece..

NASTAVIĆE SE......

SRPSKI ARHITEKTONSKI BISERI

2009-08-17T09:08:00.003+02:00

Evo nekih "bisera" velikih arhitektonskih majstora - srba. Naravno čemu angažovanje inženjera, kada svaki srbin sa svojim komšijama zna svo izvođenje i sve vezano za to kako treba nešto napraviti. Veliko srpsko "poznavanje" ove grane polazi od projektovanja, preko pripreme gradilišta, do nabavke materijala, odabira pravih materijala, preko detalja do izvođenja.

Evo nekih slika kako (ne) treba.

UNESCO SVETSKA BAŠTINA

2008-12-15T14:50:00.008+01:00

UNESCO svetska kulturna baština, koju su osnovale UN, jedan je od mehanizama koji pokušava da zaštiti dobra od neprocenljivih vrednosti za čovečanstvo. Do danas, 180 zemalja je upisalo 812 dobara kao najvažnija za zaštitu od daljeg uništavanja.

Sva zaštićena dobra se mogu svrstati u prirodna dobra, kulturna dobra, kombinaciju prirodnih i kulturnih dobara i dobra koja su u opasnosti. Ona, kojima preti opasnost, su ili u prirodom propadnju ili okruženje ne dozvoljava da se adekvatno čuvaju (npr. ratno okruženje). Svaka država godišnje kaniduje neko svoje dobro koje smatra da je od značaja da bude zaštićeno. Naime, svako dobro ne može biti odmah uvršteno u spisak UNESCO-a. Potrebna je obimna dokumentacija o tom dobru da bi bilo uvršteno u listu.

Arhitekta Miomir Živković se već nekoliko decenija profesionalno bavi filatelijom i to sa temom arhitektura. Naime, skoro 10 godina se bavi proučavanjem UNESCO svetske kulturne baštine. Na tu temu je na nekoliko svetskih filatelističkih izložbi nagrađivan. Kompletna izložba na temu UNESCO, koja je nagrađena, se može pogledati na sajtu:

http://worldheritage.heindorffhus.dk/zivkovic-index.htm

Zahvaljujem se gospodinu Živkoviću na pomoći i saradnji.

ARHITEKTONSKO PROJEKTOVANJE MUZIČKOG STUDIJA

2008-11-23T14:02:00.017+01:00

Projektovanje tonskog muzičkog studija u osnovi ima jedan jedini cilj: omogućavanje što boljih i kvalitetnijih akustičkih uslova u njemu. I odmah da se razumemo – akustika je zaista problem, i to sa velikim P! Pojavljuje se svom svojom silinom od samog početka arhitektonskog i građevinskog projektovanja. Ovi radovi su, kao i usluge čitavih akustičarskih timova koji se time bave, na zapadu do te mere skupi da je to često za domaće uslove prilična utopija. Složenost i odgovornost ovakvog jednog posla je zaista ogromna.

Nema arhitekte ili projektanta na ovoj planeti koji se neće namrštiti kada mu pomenete posao sa posebnim zahtevima iz domena akustike. Svi oni vrlo dobro znaju jednu izreku, često vezivanu za vodu i vatru, ali veoma primenljivu i na zvuk: zvučni talas je dobar sluga, ali i zao gospodar. Taj bespoštedni rat između arhitekata i zvuka traje od momenta kada je čovek napravio svoju prvu građevinu. On traje i do dana današnjeg, a najzanimljivije borbe vode se upravo u projektovanju koncertnih sala i studija za snimanje muzike.

Što se muzičkih studija tiče, ipak postoje neki osnovni principi projektovanja i gradnje kojih se svi projktanti pridržavaju. Oni se najčešće odnose na broj i raspored prostorija, njihovu zapreminu i građevinski materijal.

Kao prvo, svaki muzički tonski studio u svom osnovnom obliku ima dve glavne, fizički međusobno potpuno odvojene i potpuno zvučno izolovane prostorije. To su:

1. Kontrolna soba ili tehnička režija (engl. control room) i
2. Studio ili prostorija za izvođenje muzike (engl. studio)

Visokobudžetni objekti ove namene imaju u sastavu prostorije za izvođenje muzike još jednu ili više dodatnih, isto tako fizički i akustički odvojenih prostorija, namenjenih najčešće bubnjarima i perkusionistima, ali po potrebi i drugim izvođačima. Akustika ovih ovih prostorija se po pravilu bitno razlikuje od akustike glavne prostorije, čime se mogu postići najrazličitiji akustički uslovi u zvučnoj slici.

I kontrolna soba, kao poseban građevinski segment, može imati u svom sklopu nekoliko dodatnih prostorija. U prvom redu, to je veoma dobro izolovana prostorija projektovana isključivo za smeštaj vrlo osetljivog uređaja za veštačku jeku, odnosno reverberaciju, poznatijeg kao eho ploča (plate).

Druga dodatna prostorija namenjena je smeštaju višekanalnih magnetofona i (ako ih je više) njihovih internih sinhronizatora, i drugih uređaja opremljenih daljinskim komandama (remote control), kojima se upravlje iz kontrolne sobe, a u svrhe što praznije i time akustički preciznije glavne kontrolne sobe. Sve ove prostorije su , naravno, međusobno povezane mrežom kablova i mnoštvom malih razvodnih polja (u daljem tekstu pač polje, engl. patch board) sa odgovarajućim konektorima.

Ali vratimo se ipak malo onim dvema glavnim prostorijama. One, mada fizički potpuno odvojene (preporučljivo zidom debelim najmanje pola metra) ipak moraju imati neku komunikaciju. U prvom redu vizuelnu. Ona je neophodna kako snimatelju i producentu, tako i izvođačima kojima je često potreban znak iz režije kada je uključeno snimanje ili koliko taktova ima do momenta izvođenja njihove deonice. Za takvu vizuelnu komunikaciju ostavlja se u tom debelom zidu poseban otvor, ili preciznije prozor, čije dimenzije moraju biti što manje, a ipak dovoljne da se iz režije vide svi glavni punktovi u prostoriji za izvođenje muzike.

Da vidimo prvo zašto što manje..… Upravo iz akustičkih razloga, jer ako je (inače vrlo tanka) staklena površina prevelika, potpuno je uzaludan i kineski zid između dve prostorije; sav (neželjeni) zvuk proći će baš tuda. Zato se i taj prozor posebno projektuje. Naime, u njega se preporučuje ugradnja najdebljeg mogućeg stakla (i do 20mm). Takav prozor mora imati dva, pa čak i tri okna, po mišljenju nekih projektanata čak i različitih debljina.

Pri izgradnji ovakvog prozora poželjno je izbegavati čak i međusobno paralelan položaj samih prozorskih stakala, čime se dodatno minimalizuju neželjene refleksije zvučnih talasa među paralelnim zidovima.

Postoji još jedan ne manje bitan razlog za što manjim staklenim površinama u studiju. Naime, staklo spada u grupu takozvanih visokorefleksnih površina, čiji bi doprinos u prilično ogluvljenoj prostoriji (za šta je utrošen ozbiljan novac) bio izuzetno kontraproduktivan.

Akustika prostorije za

izvođenje muzike

Raznim akustičkim merenjima i proračunima akustičari projektanti su došli do stava da je najpogodnija prostorija za izvoenje muzike ona čije se dimenzije (dužina, širina i visina) nalaze u međusobnom odnosu 5 x 4 x 3, ali pod uslovom da zapremina prostorije nije manja od 60 kubnih metara. Ovakvo projektovanje ove prostorije ima daleko više smisla ako u njoj sviraju i snimaju veliki orkestri ili više sekcije orkestarskih muzičara. U studijima za snimanje pop muzike oblik i zapremina ove prostorije nisu toliko bitni, kada se ima u vidu činjenica da se u velikom broju slučajeva u ovoj vrsti muzike ta prostorija koristi isključivo za sinhronizaciju vokala, i to gotovo po pravilu jednog po jednog vokalnog soliste, u gotovo potpuno “gluvim” akustičkim uslovima. Takvom zvučnom zapisu se kasnije, u procesu finalizacije snimka, dodaje veštačka reverberacija.

Kada je u pitanju akustičko “sređivanje” odnosno “ogluvljavanje” prostorije za izvođenje muzike, tu su mišljenja prilično podeljena. Mnogi su pristalice teorije da ovu prostoriju treba ostaviti akustički malo življu”, uz minimalne ali obavezne akustičke korekcije, dok drugi smatraju da “gluvlja” prostorija omogućava slušanje i usnimavanje instrumenta (ili glasa) tačno onakvog kakav je, a da se kasnije, u procesu dorade i finalnog mixa mogu dodavati veštački akustički prostori po želji.

Obe teorije imaju osnova, jedna nikako ne isključuje drugu, već izbor treba da zavisi direktno od namene i uske specijalnosti samog studija.

Stigli smo do podele. Podelićemo muzičke studije prema njihovoj nameni na:

1. Studio za snimanje klasične muzike
2 . Studio za rock i pop muziku i
3. Studio za snimanje lake orkestarske muzike

Razlika između prve dve grupe je ozbiljna, i to po svim pitanjima, osim, naravno, po pitanju kvaliteta; i u veličini, i u akustici, i u vrsti tehničke opremljenosti, dok treća grupa predstavlja varijantu "nešto između”.

Neverovatno, zar ne?

2008-11-15T21:48:00.009+01:00

Videvši portal iz automobila na semaforu na raskrsnici koju nišlije popularno zovu "Crveni pevac", izvadio sam aparat i slikao neverovatni prizor. Kao što i sami vidite na fotografiji "gazda" lokala je smislio da se popnete na 1,20 metara visine samo ako ste atletičar, i to vrlo spretan. Njegovo malo (a možda i srednje preduzeće) je zakupilo prostor na raskrsnici koja je prometna, i sada treba izboksovati ulaz iz prometne ulice. Međutim, on ne bi bio sposoban mladi mali privrednik kad ne bi imao "cunning plan".

Plan se svodi na nekoliko faza, i to:

Faza 1: opremiti lokal i izvršiti sve predradnje za puštanje u rad prodajnog prostora. Sve građevinsko-zanatske radove vezane za uređenje enterijera će obaviti sam, (bez angažovanja arhitekte i bez angažovanja bilo koje firme kompetentne za projektovanje i/ili izvođenje), odnosno u saradnji sa pajtašima, koji su do sada radili na "nebrojeno" enterijera i imaju iskustvo u izvođenju koje niko u ovom gradu (a i šire) nema.

Faza 2: nakon "pajtaškog" eneterijra od 10 dana, dolazimo do portala koji će postaviti u rekordnom roku, i postaviće ga bez rukohvata, što će delovati sasvim bezazleno, odnosno "praviće se kao da se ništa nije dogodilo". Naravno, ovo se mora izvesti u rekordnom roku kako bezobrazne komšije, koje žele da dotičnom gazdi "crkne krava", ne pozovu inspekciju koja bi možda ugrozila dalje radove.

Faza 3: Nakon završetka svih radova, postaviće rukohvat an portalu, a zatim i montažne stepenice od metalnih profila na sred trotoara u jednoj od najprometnijih ulica. I tako, dolazimo do trenutka kada povratka nema. Lokal radi, dobio je dozvolu, u kojoj verovatno ne piše da se iz dotičnog stana u toj zgradi dozvoljava otvaranje komunikacije na trotoar. To što stoje neke "male, montažne, neprimetne, iznad svega nupadljive" stepenice, gazda lokala stvarno nema pojma. To je vrhunac, kada gazda kaže, kao Radovan III nekada: "mene, nikada neće uhvatiti".

Kako opisati ukratko ovakvu situaciju. Teško. Veoma je tužno da jedan deo ljudi u ovom gradu uspeva da ovako naruži objekte i radi ovakve stvari samo da bi zadovolji neke svoje potrebe za poslovanjem. Kako sprečiti ovakve ispade u arhitekturi, građevinarstvu, urbanom planiranju i sličnim bramšama teško je reći. Potrebna je generalna strategija koja će doprineti boljoj i funkcionalnijoj arhitekturi.

Podatak koji nažalost ne ide u prilog ovome je taj da godišnje diplomira oko 130 studenata na arhitekturi u Nišu. I pored ovolikog broja novih projektanata imamo ovakve ružne slike na udarnim lokacijama u svim delovima grada.

SLIKE SA BIENALA U VENECIJI 2008

2008-11-12T12:41:00.001+01:00

IZVEŠTAJ O BIENALU ARHITEKTURE U VENECIJI

2008-11-12T12:29:00.000+01:00

11. bienale u Veneciji održano 2008 godine je pokazalo da sa opravdanjem nosi renome jedne od najvećih svetskih revija arhitekture, arhitektonskih ideja, vizija i novina. Samo bienale je skoncentrisano na dva velika lokaliteta u Veneciji: Giardiniju i Arsenalu. Veliki broj paviljona i izlagača govori o kvantitetu postavki, ali je iznad toga preovladao kvalitet istih.
Aaron Betsky, direktor ovogodišnjeg bienala, je učesnicima zadao temu pod nazivom “Tamo napolje: arhitektura iznad objekta”. Po njemu, arhitektura nisu samo objekti. Arhitektura mora da ide dalje, jer sami objekti nisu dovoljni. Arhitektura mora da prati konstantne promene uslova modernog načina života. Ipak, arhitektura je jedina koja može da nas odvede u bilo koji deo sveta, tako kao što nijedna druga umetnost ne može. Ona pruža najluksuzniji i najcenjeniji fenomen u savremenom svetu: prostor. Sama izložba teži da ohrabri nove ideje i eksperimente u cilju boljih konstruktivnih formi, objekata i gradskih blokova. Želja je i da se eksperimentima pokaže da li arhitektura eksperimentisanjem realnog može da ponudi nova rešenja i nove ideje u cilju bolje arhitekture.
U skladu sa ovom temom, mnoge postavke sa eksperimentalnom arhitekturom su dale različita viđenja onoga što bi mogli biti u budućnosti: od okruženja u kome bismo mogli živeti, do viđenja kako bismo mogli da živimo. Vizije su optimistične, ali i pesimistične obzirom na zagađenje, globalizaciju, brz i stresan način života.
Zemlje učesnice su, svaka na svoj način, kao i samostalni izlagači, jako uspešno odgovorile postavljenom zadatku. Viđenja “arhitekture koja je napolje” su različita. U paviljonu Republike Grčke je dočaran glavni grad, Atina, zvukovima gradske vreve, metroa, saobraćajnih gužvi, a ne slikama samih objekata i gradskih četvrti. Ovo je samo jedan od primera predstavljanja onoga što čini moderan način života i onoga što nas okružuje, to jest “kompletnu arhitekturu”.
Bienale pruža veliko profesionalno iskustvo. Prvi efekat je naravno vizuelni efekat, tj prezentovanje ideja: video prezentacije, projekcije kratkih filmova, intervjui sa uticajnim ličnostima iz sveta arhitekture, makete.. Druga stvar koja ima dublji efekat jesu same ideje, odnosno eksperimenti na zadatu temu. Naravno, svako doživaljava prezentovane ideje na svoj način, odnosno kako ih shvata i vidi. Sve ovo utiče na pojedinca da dugo razmišlja o bienalu, da shvati poruke i da pokuša da to primeni u svom radu (ili da primeni način razmišljanja i stvaranja sopstvenih ideja). Izložba ima najviše uticaja na arhitekte, ali i na građevinske inženjere kako bi shvatili u kom pravcu razmišljaju arhitekte. Samim građevinskim inženjerima ovakva izložba postavlja težak zadatak: kako nove eksperimentalne ideje pretočiti u realnost. Teško je biti vičan u cilju realizacije ovih ideja, tj kako projektovati nove konstrukcije, koje materijale primentiti i na koji način.
Obzirom da se na izložbi mogu videti grupe trinaestogodišnjaka koji sa vodičem obilaze paviljone eksperimentalne arhitekture može se zaključiti da je izložba namenjena ne samo arhitektama i ljudima iz sličnih branši, već i mlađima, starijima, i ljudima iz različitih profesija. Izložba pruža svim posetiocima da ubuduće shvate okruženje u kome žive i da shvate ideje projektanata koji teže da adekvatno odgovore na nove izazove koji su neminovni u današnje vreme. Potrebno je da shvate arhitekturu koja nas okružuje: objekte, parkove, urbano uređenje, mostove, saobraćajnice...
Nadajmo se da će bienale nastaviti sa svojom uspešnom tradicijom, da će biti još naprednije i savremenije, i što je najvažnije da će biti bogatije novim idejama koje će nam dati još bolju arhitekturu. Obzirom da arhitektura prati način života i potrebe običnih ljudi, bienale pruža spektar ideja koje teže da unaprede svakodnevne potrebe običnih ljudi i da im omogući da se osećaju prijatnije u arhitekturi koja ih okružuje.